Kendine de fal bakar insan bazen...

Aşağıda okuyacağınız yazıyı 13.12.2008 'de yazmışım Fransada karlı bir geceyle sabahın arasında.. Komik olan şudur ki tam da yazdığım gibi olmuş bu hikayenin sonu..Bir sabah uyanmış silmiş telefonundan numaralarımı, aramalarıma çıkmaz olmuş, engellemiş facebooktan, msnden . İnsan nasılda bilebiliyor başına gelecekleri.. Bu yazıyı yayınlama isteği duydum bugün.. Tüm yaşadıklarıma ve yaşayacaklarıma rehber olsun istedim. Ve şunu da duyurmalıyım o dostuma.. Funda Arar 'da söylemiş ya şarkısında. Sen yoktun yalnız kalmayı öğrendim, acıya duvar gibi durmayı öğrendim... 


Aklında dönen soru şimdi daha net bende .
 Gidersem yeri doldurulamaycak bir boşluk kalırmı geride demiştin..
Kalır bilirmisin .Sen gidersen bir gün ,dolduramaycak boşluk olur bazı kadınlarla adamların hayatlarında.... 
Daha fazlasında kalsın isterdim ama bilmelisin ki ...
Bir gün gidersen başını alıp, geçmişini yıkıp, bir babanın bir de babanın obür oğlunun kalbindeki yerin dolmaz asla...
Bir annenin ,birde annenin kızının...
 Gerisi masal , gerisi sadece lafı güzaf....
Dostluklarımız vardır değişmeyecek ,değiştirilemeyecek dostluklar sanırız.
Yıllar geçse de o dostluklar öyle kalıverecektir.
Ne zamanlar yıkacak ,ne de mekanlar .
Sanırız ki öyle büyük bir hissemiz vardır ki ,o kalpte biz gidince boş kalacak, hep kanayacak..
Bir bakarız hiç acıtmaz yokluğumuz , özlenmeyiz aranmayız... 
Bir zamanlar bende takmıştım bu soruya alternatifsiz olduğum kaç kalp var bu yaşamda diyordum...
Sonra baktım bir annem bir babam bir de kardeşim...
Hani kalksam bugün çıksam hayatından belki özlersin beni birkaç gün birkaç hafta birkaç yıl ama günü gelir başka dostların olur..
Belki aynisi olmaz ama yavaş yavaş dolar içindeki boşluğum.. 
Şimdi çatsanda kaşlarını daha 2 ay öncesi sen yazmıştın bunları .
Zaman değiştirir insanların sıralanışlarını...Azaltırken bazılarını ,çoğaltır diğer taraftakılarını...
Sekiz seneye yayılan bir dostluğu paylaşıyoruz seninle ...
Şimdi bir sabah uyansan ve silsen bütün numaralarımı çıkmasan telefonlarıma aramasan..
Kocaman bir boşluk olur içimde...Canım yanar içim acır bir süre.
Ve yıllar yılı geçmez kimi koysam yerine, kimi koysam eksik kalır...
 Sonra hayat bizim neler paylaştığımızı unutturur bana, beynim geriye atar anıları...
Tek başıma savaşırım bazı şeylerlerle...
Belki bölerim paylaştıklarımızı farklı insanlara ,yazılarımı başkalarına okur ,esprileri başkasına yapar,
aşklarımı aldanışlarımı başkasına anlatırım...
Tek bir kişi alamaz yerini bende ,sende bir bütün olarak yaşadıklarımı ayrı ayrı insanlarda yaşarım....
Belki dostluğu silerim tümden kalbimden ,kimseye güvenmem birdaha sırlarımı kendime anlatır aynaların karşısında ağlarım..
Böylece eksik kare olmaz dostluk puzzlında .
Dostluk olmayınca kalbimde ,dostumdan kalan boş yerde olmaz
Yeri doldurulamaycak boşluk bırakmaz babasından ve oğlundan başkasına hiçkimse...
Atasıyla ,evladı hariç herkesin yokluğu sıradan olur birgün..
Çünkü yaşanmazdı başka türlü ,unutamasaydı insanoğlu ,dolduramasaydı gidenlerin  yerini devam edemezdı yol alamazdı yeniden...
Hem gittiğinde bırakacağın boşluk değil.
Varlığınla yarattığın hoşluğu sorgula bence...
İnsanlara neler kattığınla ,neler yaşattığınla ölç kendini..
Bir dostun var mesela her konusmanızla sayfalar yazan...
Yazdırabilecek kadar güzel bir dostluğun parçasısın demek ki..
Ufkunu genişletebiliyorusun dostunun.
Bir lafınla kafa tutabiliyor geceye uykuya dostun, seni iyi edecek kelimeleri yazmak için güneşi uyandırmayı bekliyor demek ki ..
İnsanlar gelir gider hayatında boşluklar dolar boşalır...
Değişir fotoğraflar , fonlar değişir ama sen hep ayni kalırsın..
Bugün inanmasanda buna çevrendeki çoğu insan için  önemli ve özel bir varlıksın.