Hummalı bir çalışma sürüyor 1 haftadır evde... İzini silmeye çalışıyoruz yaklaşık bir yıl önce yaşadığımız felaketin... Duvarlara silikon çekmekle başladık önce... Karaların kapanması zordu elbet.. İkinci üçüncü el derken renklendi odalar... Sonra dolaba geldi sıra... Sildikçe yayıldı is ... Ne cam ilacı fayda etti ne aksiyon yılmadan devam ettik, bulaşık ilacıymış çözüm... Ellerimiz aşınıncaya kadar sildik.. İnsan oğlunun da dediği gibi bir kere kara çalınmasın şanına temizlemesi zaman alıyor... Dolaptan cıkarmak üç günümüzü aldı gerisini siz düşünün... Sonra yetinemedim boya ve temizlikle ... Arsız insanoğlu gibi daha fazlasını istedim... Yerlere parke döşendi son izlerini silmek için yıldırımın.. Şimdi yeni bir oda kuruyor babam yukarda.. İsterdim ki yüreğime düşen her yıldırımın izi de böyle kolay silinebilsin... Canımı yakan karaları boyayabilsin boyacılar... Yüreğimin delik deşik zeminine parke döşenebilsin ve bu kadar kolay olsun yeni bir hayat kurmak ....
Ama karalarıyla sevmek lazım bazen karsındakini boyamadan değiştirmeden.... Olduğu gibi kabullenmek daha fazlasını istememek... Dümdüz kaygan parkede olmaz aşk gerekli bazen engebelerden geçmek çukurlara düşmek.. Geçmişin bütün izlerini sildirmez hayat yoksa mümkün olmazdı hatandan ders alabilmek.... Bir taraftan tamir ederken bir taraftan kırılarak geçiyor zaman... Büyüyorum.. Kah parkeli dümdüz yollarda kah ayağımı belimi acıtan çukurlu patikalarda yürüyorum... Ve sihirli kelimeyi asla unutmuyorum geçer , bunlarda geçer....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder